Monday, May 20, 2019

Sri Krishna Kathaamrutham

Sri Krishna Kathaamrutham by - Smt. Yogita Nagarajan - Pravachana Natyam performed on 18-May-2019, 6.30 PM to 8.30 PM at Sri Saraswathi Gana Sabha, Kumbakonam. An excellent programme. New of its kind. Bharathanatyam blended with Hari Katha. Keeping Sree Oothukkadu Venkata Kavi's compositions on Lord Krishna as the core, it was a memorable evening. Enchanting vocal by Ms. Arya Nagarajan (younger daughter of Yogita) - deep and sweet voice gave a strong foundation to the programme. Nattuvangam by Ms. Prasiddha Nagarajan (elder daughter of Yogita) maintained the tempo of the programme. Sri Satish Kumar (Arya, Prasiddha's guru) on the violin and Sri Venkatasubramaniam on the Mridangam provided able support to swara - laya of the programme. Smt Yogita, demonstrated each and every song sung by means of Abhinayam and brief talk. Her effort needs special appreciation. Everything was perfect and clear. Audiences were kept spell bound and were quite eager to know what is next after the conclusion of each song. Here are the YouTube links of the full programme. Please do watch and share the same with your friends. Don't miss to watch. Part 1/3:
https://www.youtube.com/watch?v=THegTiAtxKQ Part 2/3: https://www.youtube.com/watch?v=mphTR8LjHlI Part 3/3: https://www.youtube.com/watch?v=qd7L1sPU2WI

Thursday, February 14, 2019

ஆழ்வார்கள் நால்வரின் பாடல்களில் உள்ள ஒற்றுமை

பொய்கை ஆழ்வார், பூதத்தாழ்வார், பேயாழ்வார் ஆகியோர் முதல் ஆழ்வார்கள் மூவர் என அழைக்கப்படுவார்கள். ஒரே காலத்தில் வாழ்ந்தவர்கள். திருமழிசை ஆழ்வார் அவர்களும் இம்மூவர் காலத்தைச் சேர்ந்தவர் என்று நம்பப்படுகிறது.

பொய்கை ஆழ்வார் காஞ்சிபுரத்திற்குப் பக்கத்தில் உள்ள திருவெக்கா என்னும் தலத்தில் அவதரித்தவர்.
பூதத்தாழ்வார் திருக்கடல்மல்லை என்னும் மகாபலிபுரத்தில் அவதரித்தவர்.
பேயாழ்வார் திருமயிலையில் அவதரித்தவர்.

இம்மூவரும் திருக்கோவலூர் என்னும் தலத்தில் ஒருவரை ஒருவர் சந்தித்தனர். ஒவ்வொருவரும் திருமால் மேல் நூறு பாடல்கள் (அந்தாதியாக) பாடினார்கள். முறையே முதல் (1), இரண்டாம்(2) மற்றும் மூன்றாம் (3) திருவந்தாதி என அழைக்கப்படும்.

திருமழிசை ஆழ்வார், சென்னை - திருவள்ளூர் இடையே அமைந்திருக்கும் தலமான திருமழிசை என்னும் ஊரில் அதே காலகட்டத்தில் அவதரித்தவர். திருச்சந்த விருத்தம் என்னும் 120 பாடல்களையும், நான்முகன் திரு அந்தாதி என்று 96 பாடல்களையும் பாடியுள்ளார். நான்முகனை என்று அந்த தொகுப்பு தொடங்குவதால், நான்முகன் திருவந்தாதி என்று கூறப்படுகிறது. நாலாம் (4) திருவந்தாதி என்றும் கூறுகிறார்கள்.

முதல் ஆழ்வார்கள் ஒருவரை ஒருவர் சந்தித்துக்கொண்டனர். ஆனால் திருமழிசை பிரான், இவர்களைச் சந்தித்தாரா என்பது தெரியவில்லை.

பொய்கை ஆழ்வாரின் முதல் திருவந்தாதியில், பத்தாம் திருமொழியில் உள்ள ஒன்பதாவது பாடலின் (1.9.9) முதல் இரண்டு வரிகளும், பேயாழ்வாரின் மூன்றாம் திருவந்தாதியில், நான்காம் திருமொழியில் உள்ள பத்தாவது பாடலின் (3.4.10) முதல் இரண்டு வரிகளும் மற்றும் திருமழிசை ஆழ்வாரின் நான்முகன் திருவந்தாதியில், ஒன்பதாம் திருமொழியின் ஆறாம் பாடலின் (4.9.6) முதல் இரண்டு வரிகளும் ஒரே வரிகளாக உள்ளன. முறையே கீழே பார்ப்போம்.

பொய்கை ஆழ்வார் - முதல் திருவந்தாதி - 10 ஆம் திருமொழி - பாடல் 9

உளன்கண்டாய் நன்னெஞ்சே உத்தமன் என்றும்
உளன்கண்டாய் உள்ளுவார் உள்ளத்து - உளன்கண்டாய்
வெள்ளத்தின் உள்ளானும் வேங்கடத்து மேயானும்
உள்ளத்தின் உள்ளனென்று ஓர்

பேயாழ்வார் - மூன்றாம் திருவந்தாதி - 4 ஆம் திருமொழி - பாடல் 10

உளன்கண்டாய் நன்னெஞ்சே உத்தமன் என்றும்
உளன்கண்டாய் உள்ளுவார் உள்ளத்து - உளன்கண்டாய்
விண்ணொடுங்கக் கோடுயரும் வீங்கருவி வேங்கடத்தான்
மண்ணொடுங்கத் தானளந்த மன்

திருமழிசையாழ்வார் - நான்முகன் திருவந்தாதி - 9 ஆம் திருமொழி - பாடல் 6

உளன்கண்டாய் நன்னெஞ்சே உத்தமன் என்றும்
உளன்கண்டாய் உள்ளுவார் உள்ளத்து - உளன்கண்டாய்
தன்னொப்பான் தானாய் உளன்காண் தமியேற்(கு)
என்னொப்பார்க்(கு) ஈசன் இமை

இது போல, பூதத்தாழ்வாரின் இரண்டாம் திருவந்தாதி, இரண்டாம் திருமொழி, முதல் பாடலின் (2.2.1) எல்லா வரிகளும், திருமழிசை ஆழ்வாரின் நான்முகன் திருவந்தாதி, ஆறாம் திருமொழி, ஐந்தாம் பாடலின் (4.6.5) எல்லா வரிகளும் ஒத்துப் போகின்றன.

கடைநின்(று) அமரர் கழல்தொழுது நாளும்
இடைநின்ற இன்பத்தர் ஆவர் - புடைநின்ற
நீரோத மேனி நெடுமாலே நின்னடியை
ஆரோத வல்லார் அவர்

பெரியோர்களின் மனம் ஒன்றையே நினைக்கிறது. அந்த ஒன்றையே பாடுகிறது. அது சில சமயங்களில், அவர்கள் வாக்கு மூலமாக தெளிவாக நமக்குத் தெரிய வருகிறது. ஒருவரையொருவர் சந்தித்தாலும், சந்திக்காமலும் எப்படி ஒரே வரிகளை இவர்கள் பாடியுள்ளார்கள்? இறைவனின் கிருபை என்று சொல்வதை விட வேறென்ன!

Great Minds think alike!

Friday, July 06, 2018

கொட்டாப்புளி (kottAppuLi)

நாம் பொதுவாக, குழந்தைகள் தூங்காமல் வெகு நேரம் விழித்திருந்தால் சொல்லும் ஒரு பதம் - அடக் கொட்டாப்புளி!

கொட்டாப்புளி என்பது தச்சர்கள் பயன்படுத்தும் ஒரு வகையான சுத்தியல். மரத்தால் ஆனது. ஆனால் மிருதுவான குழந்தைகளுக்கு எப்படி இப்படி ஒரு பெயர் வந்தது? கண்ணெறி பட்டுவிடுமோ என்று அவ்வாறு கூறுகிறார்களா? எனக்கு அதில் திருப்தி இல்லை.

எங்கிருந்து இந்தக் கொட்டாப்புளி என்ற வார்த்தை வந்தது என்று எனக்குப் பல நாட்களாக ஒரு கேள்வி.

சமீப காலமாக திவ்ய பிரபந்தம் படித்து வருகிறேன். அதனால் அதற்குச் சம்பந்தப் பட்ட கதைகள் படிப்பதில் ஆர்வம் அதிகம் எழுந்தது.

நம்மாழ்வார் பற்றிப் படிக்கையில், பிறந்ததிலிருந்தே கண்களைத் திறக்காது, அழவும் அழாது கிடந்த குழந்தையான நம்மாழ்வாரை, அவரது பெற்றோர்கள், ஆழ்வார் திருநகரி கோயிலில் உள்ள ஒரு புளிய மரத்தின் கீழ் விட்டுவிட்டனர்.

பெருமாள் சந்நிதியில் இருந்தால் குழந்தைக்கு எந்த ஆபத்தும் நெருங்காது, குழந்தையும் சரியாகி விடுவார் என்ற நம்பிக்கையில் ஆதிநாதனிடம் சமர்ப்பித்தனர். ஆனால், குழந்தை, பிறந்ததிலிருந்து பகவத் தியானத்தில் இருந்தது அவர்களுக்குத் தெரியவில்லை. 16 ஆண்டுகள் கழித்தே கண்ணைத் திறந்தார். அது பெரிய கதை.

இப்போது புளிய மரத்திற்கு வருவோம். அந்தப் புளியமரம், ஒரு நாளும் தூங்குவது இல்லை. அதாவது, அதன் இலைகள் எப்போதும் விரிந்த நிலையிலேயே இருக்கும். இம்மரத்தில், பூக்கள் பூக்கும், அவை காயாகும். ஆனால் பழமாக அவை மாறாது.

உறங்காப் புளி என்று இந்த மரத்தைக் கூறுவார்கள். 5100 ஆண்டுகளுக்கு மேல் பழமையானது.

ஆதிசேஷன் (இலக்குவணன்) இம்மரமாக, துர்வாச முனிவரின் சாபத்தால் ஆனார் என்றும், இராமபிரானே, நம்மாழ்வாராய் அங்கே அவதரித்தார் என்றும் கூறுவார்கள்.

உறங்குதல் என்றால் கண் கொட்டல் என்று சொல்வதுண்டு. கண் கொட்டாப் புளி = உறங்காப் புளி.

இதுவே நாளடைவில் கொட்டாப்புளி ஆகிவிட்டது என்று எண்ணுகிறேன்.

அதனால் குழந்தைகளை கொட்டாப்புளி என்று சொன்னால், இனி இந்தப் புளிய மரமும், நம்மாழ்வாரும் நினைவுக்கு வர வேண்டும்.

பி.கு. - இது முற்றிலும் என் சொந்தக் கருத்தே. நம் முன்னோர்கள், இறைவன் சம்பந்தப் பட்ட விஷயங்களைக் குழந்தைகளோடு சேர்ப்பது வழக்கம் என்னும் நம்பிக்கையில் எழுதினேன்.

English Translation:

We (in Tamil Nadu) use to call the children who stays awake for long time as kottAppuLi. I was in search of the reason behind using this word 'kottAppuLi'. KottAppuLi is a hammer made out of wood, used by carpenters. How come tender child are called with this rigid name? Some says to overcome the ill omens (kaN dhrishti) casted by people, they say like this. But I was not satisfied with that answer.

Recently I read a short version of Sri NammAzhwAr's life. It gave me the answer.

NammAzhwAr was born in a place called kurugoor (AzhwAr thiru nagari) near Tirunelveli. From the second he was born, he neither cried nor did he opened his eyes. His parents were so worried and they left him under a tamarind tree (puLiya maram) in the Adhi nadha perumaL temple in kurugoor. They believed that, the Lord will take care of the child and all his problems will be solved. They seldom knew that the child was constantly thinking of the Lord from the moment it was born. After 16 years only NammAzhwAr opened his eyes. Thats a big story.

Let us come to this tamarind tree in the temple.

The history says that Lakshmana prevented Sage Durvasa from meeting Rama when Lord Yama was talking with Lord Rama. So, getting angry with Lakshmana, the sage cursed him to become a tamarind tree. It is said that Lord Rama himself was born as NammAzhwAr and resided under the tamarind tree.

This tree is more than 5110 years old. The speciality of this tree is, it will never sleep. That is, its leaves will always be open. It's leaves won't shrink during sun set as other trees' leaves will do. So it is called as uRangAppuLi or the tamarind tree that will never sleep. One can see flowers blooming in this tree. Raw Tamarind being borne from the flowers. But one cannot spot a single tamarind fruit in this tree.

In Tamil, for sleep, we have another word viz. kaN kottal. So, the tamarind tree without sleep can also be called as kaN kottAp puLi. From this kottAppuLi word should have come.

So if we call a child as kottAppuLi hereafter, we should immediately think of nammAzhwAr and the sacred tamarind tree at AZhwar thiru nagari.

Please note that this is just my view. I have a belief that the words of our ancestors will definitely have some connection with the almighty. So I wrote.

Wednesday, May 16, 2018

Anbil Vishnu temple

Anbil is the fourth temple out of 108 divyadesams. Sri Tirumazhisai azhwar has sung in praise of this kshetram.

Perumal is known as Sundararaja perumal and thaayaar is Sundaravalli thaayaar. Lord Brahmma and Sage Suthaba worshipped the perumal here. Sage suthaba was cursed by Sage Durvasa to become a frog. So in the form of frog, sage Suthaba worshipped the perumal here and got his curse relieved. This temple is very near to Kollidam river and the river itself is the pushkarani, called as Mandooka Pushkarani. Mandookam means frog.

The lord  appeared infront of Brahmma as a handsome boy and conquered Brahmma's pride that he was responsibile for creating beautiful creatures. So, perumal is known as sundara rajan or vadivazhagiya nambi.

Sundararaja perumal is seen reclining on Aadhi seshan (serpent bed), facing east. Here, Sree devi and Bhoomi devi are seen touching his feet. So one cannot see the lord's feet here. The two consort's darshan is equivalent to Perumal's paada darisanam. Brahmma is seen on a lotus from Perumal's navel region.

Sundara valli thaayar sannidhi is to the right side of Perumal's sannidhi. As we move around the prakaram, we can see the paramapadha vaasal, viswaksena sannidhi too. Very calm and beautiful temple. Moolavar's beauty is beyond explanation. Glittering and mesmerising indeed.

Few photos:
https://drive.google.com/open?id=1dKHchy26ehw4LGQG_ixf2FeGfh9Q8jdU

Anbil Mariyamman Temple

Next temple to be seen is Mariyamman Temple in Anbil. This temple is located on the main road itself, contrary to Shiva temple, which is some half km interior to the main road.

Right now kumbabhishekam works are going on. Previously there was no compound wall. Now, they have constructed a long compound wall. One can see sannidhis for Ayyanaar, Madhurai veeran and other grama devathaas outside the main temple.

Main temple has a big mandapam, hosting the dwajasthambam, bali peetam. Several devotees come and stay in the temple to get cured of ailments. The ambal in this temple is considered to be the younger sister of Samayapuram Mariyamman.

Ambal is seen as a huge deity, sitting with one leg folded and the other leg let down on the head of an asura. She has eight hands. Trident, Sword, Rope, axe, kunguma container, bow in six hands and other two hands show varada - abhaya mudras.

A swayambu lingam is also seen in the garba griham, in front of ambal.Ganesha and Renuka devi idols are also present before the garbagriham. Very powerful deity, as told by many in and around the place. We could see several devotees on padha yatthirai to Samayapuram offer their prayers to Anbil Mariyamman.

Hope after kumbabhishekam, we can see the temple in a better shape.

Few photos:
https://drive.google.com/open?id=19-AkyP7OuXSOq1_dIVfK8Yg4av2fyy_q